วันนี้มีงานประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียน....
เสร็จงานแล้วมีข่าวที่น่าตกใจ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า.........
วันอังคารนี้ฟ้า...จะต้องไปอเมริกาแล้ว
มีเวลาให้ทำใจ 3 วัน....
แม้เวลาที่พวกเราคบกันในรั้วจามจุรีแห่งนี้ มันจะไม่นานเท่าไหร่
แต่นะจังเชื่อว่า...ความรัก ความสันพันธ์ ความห่วงใย ที่เรามีให้กันภายในห้องเล็กๆ ที่ชื่อว่า 662 มันคงมาก...มากจนเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาได้
....1 ปี ที่เธอจะต้องจากพวกเราไป....
....1 ปี ที่หัวใจมันยังร้องเรียกหา....
....1 ปี ช่างนานเหลือเกิน กาลเวลา....
....1 ปี เพิ่งรู้ว่ามีค่า วันนี้เอง....
....1 ปี ที่ไม่ได้พบหน้า....
....1 ปี ที่รอเพื่อจะมาพบกันใหม่....
....1 ปี ที่พวกเราจะอยู่ห่าง คนละฟากฟ้าไกล....
....1 ปี แล้วพบกันใหม่ ภายใต้ร่ม "จามจุรี สีชมพู"
ฟ้าอย่าลืมนะ ว่าอีกมุมหนึ่งของท้องฟ้า ยังมีเพื่อนๆ 662 ทุกคน ที่ยังคงรักและคิดถึงฟ้าเสมอ อย่าลืมว่าฟ้าไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลกนี้
ยามใดที่ฟ้าเหงา...ลองนึกถึงวันคืนเก่าๆที่เราเคยมีกัน
ยามใดที่ฟ้าท้อแท้...ลองนึกถึงเสียงบูม ที่เราเคยร้องดังก้องด้วยกัน
ยามใดที่ฟ้าร้องไห้...ลองนึกถึงเพื่อนๆ 662 ที่เคยอยู่ด้วยกัน
ยามใดที่ฟ้าคิดถึง...อยากหั้ยรู้.......ว่าพวกเราก้อคิดถึงฟ้าเช่นกัน
...........ที่แห่งนี้นั้นมีความรักอยู่ คอยรับรู้และคอยเข้าใจ แม้ข้างนอกจะเป็นอย่างไร จะร้อนหรือหนาวแค่ไหน ก็ไม่สำคัญ......
..........จะเตรียมความรักไว้ให้เธอพักผ่อน ลืมความร้อนเรื่องราวที่ไหวหวั่น มีความรักที่มาจากใจ เพื่อเพิ่มเติมความสดใส เมื่อไหร่ที่พบกัน....
.........ไม่ว่าวันเวลาจะหมุนจะเวียนเปลี่ยนไปแค่ไหน จะเป็นกำลังใจให้เธอได้รู้สึกดี เป็นที่พักที่ให้ความเข้าใจ นานเท่าไรก็จะมี ให้กับเธอ...อยู่ตรงนี้
...........แม้วันนี้เธอยังไม่รู้จัก แม้ความรักฉันเธอไม่เห็นค่า แต่ฉันก็รู้ดีว่าสักวัน คู่แล้วคงไม่คลาดกัน ฉันสัญญา..........
